جهان بر من سر پستان سیه کرد

چو شد کافور موی مشگ بارم

کفن باید که من کافور دارم

همه مویم تا سپیدی جایگه کرد

چنان افتاده ام از پای پیری

که از کس می نیابم دست گیری

جوانان طعنه خوش می زنندم