که اندر قربت مولیستم من

یکی گفتش بتنهایی و خواری

نه نانی نه زری چون می گذاری

زنش گفتا که تنها نیستم من

مرا بی شوی روزی به شود راست

که روزی خواره شد روزی ده اینجاست

تو ای مرد از زنی کم می نمایی