مرا بی شوی روزی به شود راست

نه نانی نه زری چون می گذاری

زنش گفتا که تنها نیستم من

که اندر قربت مولیستم من

که روزی خواره شد روزی ده اینجاست

تو ای مرد از زنی کم می نمایی

چنینی و آی تو در وا چرایی