که روزی خواره شد روزی ده اینجاست

زنش گفتا که تنها نیستم من

که اندر قربت مولیستم من

مرا بی شوی روزی به شود راست

تو ای مرد از زنی کم می نمایی

چنینی و آی تو در وا چرایی

زناشایست و شایست من و تو