بیک ذره ندارد هیچ تابی

چو شیر مادر آید دایه بگذار

بقدر ذرهیی گر در حسابی

ز خورشید الهی در حجابی

کسی از دست تو جز آفتابی

کسی کو در غلط ماندست از آنست

که در بحر شک و تیه گمانست