نیایش کنان پیش خورشید شد

که بیدار شد شاه روشن روان

چو بیدار شد ایمن و تن درست

به باغ اندر آمد سر و تن بشست

ز یزدان دلی پر ز امید شد

وزانجا بیامد به جای نشست

یکی جام می خواست از می پرست