چو بیدار شد ایمن و تن درست

به پیر و جوان از می آید گناه

هم انگه یکی بنده آمد دوان

که بیدار شد شاه روشن روان

به باغ اندر آمد سر و تن بشست

نیایش کنان پیش خورشید شد

ز یزدان دلی پر ز امید شد