که بیدار شد شاه روشن روان

که من نیز گستاخ گشتم به شاه

به پیر و جوان از می آید گناه

هم انگه یکی بنده آمد دوان

چو بیدار شد ایمن و تن درست

به باغ اندر آمد سر و تن بشست

نیایش کنان پیش خورشید شد