چو شمع از آتش دل دود بر سر

چنین دریا ز در پیوسته پرباد

نثار هر دری صد دانه در باد

درین شب این رفیقم بود در بر

بمن گفت ای بمعنی عالم افروز

چنین مشغول طب گشتی شب و روز

طب از بهر تن هر ناتوانست