نثار هر دری صد دانه در باد

بدان دریا که درش جان پاکست

اگر تحسین رود ورنی چه باکست

چنین دریا ز در پیوسته پرباد

درین شب این رفیقم بود در بر

چو شمع از آتش دل دود بر سر

بمن گفت ای بمعنی عالم افروز