بدان دریا که درش جان پاکست

چگویم من که چون واله بماندی

بمن گفتی که ای هر نکته جانی

نداری هیچ تحسین را زیانی

اگر تحسین رود ورنی چه باکست

چنین دریا ز در پیوسته پرباد

نثار هر دری صد دانه در باد