نداری هیچ تحسین را زیانی

چو ازدیوان من بیتی بخواندی

چگویم من که چون واله بماندی

بمن گفتی که ای هر نکته جانی

بدان دریا که درش جان پاکست

اگر تحسین رود ورنی چه باکست

چنین دریا ز در پیوسته پرباد