ز عشق روی او رویش چو زر بود

سر زلفش کمند جان و تن بود

لب لعلش بلای مرد و زن بود

بهرجایی که حوری سیمبر بود

بتی کو طوطی خطش بدیدی

دلش در بر چو مرغی میتپیدی

ز عشقش جمله را خفتن نبودی