کمین بر انس و جان زلفش چنان داشت

بر ایوانها همه تمثال اوبود

نبودی ماه را اندازه او

ز مه بگذشته بود آوازه او

که هر موییش جانی بر میان داشت

کمان را پر زاغ هر دو ابروش

کشیده تا بگوش از زاغ گیسوش