که گلرخ را فرود آری ازین بام

چوماه او چنان مهرش چنینست

بسی در خون بگرداند یقینست

کنون وقت آمد ای مرغ دلارام

چو گل بر بام همچون خار درماند

دلش چون حلقه زیروز برماند

بلا بر جان او بیشی گرفته