بلا بر جان او بیشی گرفته

که گلرخ را فرود آری ازین بام

چو گل بر بام همچون خار درماند

دلش چون حلقه زیروز برماند

وجودش با عدم خویشی گرفته

بخون گشته شبیخون در گذشته

ز شب یک نیمه افزون درگذشته