چو گل بر بام همچون خار درماند

بسی در خون بگرداند یقینست

کنون وقت آمد ای مرغ دلارام

که گلرخ را فرود آری ازین بام

دلش چون حلقه زیروز برماند

بلا بر جان او بیشی گرفته

وجودش با عدم خویشی گرفته