وجودش با عدم خویشی گرفته

چو گل بر بام همچون خار درماند

دلش چون حلقه زیروز برماند

بلا بر جان او بیشی گرفته

بخون گشته شبیخون در گذشته

ز شب یک نیمه افزون درگذشته

بصد چشمی چو نرگس در نظاره