چو حال خویشتن با یادش آمد

دو نرگس برگشاد و خون روان کرد

خیال سبزه خطش عیان شد

ز نرگس آب بر سبزه روان شد

ز هر یک سوی، صد فریادش آمد

سحر از باد سرد او خجل شد

فلک از تف جانش گرم دل شد