سحر از باد سرد او خجل شد

ز نرگس آب بر سبزه روان شد

چو حال خویشتن با یادش آمد

ز هر یک سوی، صد فریادش آمد

فلک از تف جانش گرم دل شد

برفت از هوش شکر بار سرمست

دگر باره چو بار اول از دست