برفت از هوش شکر بار سرمست

ز هر یک سوی، صد فریادش آمد

سحر از باد سرد او خجل شد

فلک از تف جانش گرم دل شد

دگر باره چو بار اول از دست

گلی در خون و آتش بوده چندین

چگونه تاب آرد نیست مشک این