ز هر یک سوی، صد فریادش آمد

خیال سبزه خطش عیان شد

ز نرگس آب بر سبزه روان شد

چو حال خویشتن با یادش آمد

سحر از باد سرد او خجل شد

فلک از تف جانش گرم دل شد

برفت از هوش شکر بار سرمست