ولیکن عقل بر جایم نگه داشت

دلم را بوسهیی بر احمقی داشت

برانم داشت دل تالب گشایم

ز لعلش ناگهی شکر ربایم

وگرنه دل بران شکر شره داشت

چنان دل از خطش بیخویشتن بود

که گفتی خط او برخون من بود