چنان دل از خطش بیخویشتن بود

ز لعلش ناگهی شکر ربایم

ولیکن عقل بر جایم نگه داشت

وگرنه دل بران شکر شره داشت

که گفتی خط او برخون من بود

ترا این عشق ورزیدن حلالست

که چون هرمز بنیکویی محالست