که گفتی خط او برخون من بود

ولیکن عقل بر جایم نگه داشت

وگرنه دل بران شکر شره داشت

چنان دل از خطش بیخویشتن بود

ترا این عشق ورزیدن حلالست

که چون هرمز بنیکویی محالست

درین معنی دلم تا آسمان شد