که شفتالوی بادانگیز خوردی

دل سنگینت این میخواهد از کار

که تو سنگی دراندازی بیکبار

سر دندان بشکر تیز کردی

ببوسه گر دلت با ما رضا داد

ز تنگ گل بسی شکر ترا باد

وگر راضی نیی دم بر زن از پوست