وگر راضی نیی دم بر زن از پوست

که شفتالوی بادانگیز خوردی

ببوسه گر دلت با ما رضا داد

ز تنگ گل بسی شکر ترا باد

شبت خوش باداینک رفتم ای دوست

چو سالم نیست بیست از من میازار

زکوه از بیست باید داد ناچار