ببوسه گر دلت با ما رضا داد

که تو سنگی دراندازی بیکبار

سر دندان بشکر تیز کردی

که شفتالوی بادانگیز خوردی

ز تنگ گل بسی شکر ترا باد

وگر راضی نیی دم بر زن از پوست

شبت خوش باداینک رفتم ای دوست