دل هرمز از آن دلبر دگر شد

گل شیرین بشکر لب گشاده

فسون میخواند سر بر خط نهاده

بآخر آن فسون هم کار گر شد

بگلرخ گفت ای چون گل کم آزار

مگیر از من چو گل از یک دم آزار

چو کامم برنمیآری کنون من