چو کامم برنمیآری کنون من

دل هرمز از آن دلبر دگر شد

بگلرخ گفت ای چون گل کم آزار

مگیر از من چو گل از یک دم آزار

بکام تو دهم خطی بخون من

چو با من مینسازی کژ چه بازم

من دلسوخته با تو بسازم