مگیر از من چو گل از یک دم آزار

بآخر آن فسون هم کار گر شد

دل هرمز از آن دلبر دگر شد

بگلرخ گفت ای چون گل کم آزار

چو کامم برنمیآری کنون من

بکام تو دهم خطی بخون من

چو با من مینسازی کژ چه بازم