منم در کلبه احزان نشسته

که بوی خون زند از سوز جانم

مپرس از دل که حال دل چنان شد

که دریاهای خون از وی روان شد

غریب و بیکس و حیران نشسته

بیا و کلبه احزان من بین

زمانی دیده گریان من بین