که شکر یک تنه صد مرده خوردی

سرم بار دگر زیر بغل گیر

ز سر در باز پایم درو حل گیر

چرا چون عود گرد پرده گردی

شکربارست لعلم در درستی

مکن درباره این پاره سستی

چرا ای دوست ناساز آمدی تو