زمستان و سرما و باد دمان

چه سازی تو برگ چنین میهمان

بره کشتی و خورد و رفت این سوار

تو شو خر به انبوهی اندر گذار

به پیش آیدت یک زمان بی گمان

همی گفت انباز و نشنید زن

که هم نیک پی بود و هم رای زن