که از دادگر کس ندارد سپاس

پراندیشه شد زان سخن شهریار

که بد شد ورا نام زان مایه کار

چنین گفت پس شاه یزدان شناس

درشتی کنم زین سخن ماه چند

که پیدا شود داد و مهر از گزند

شب تیره ز اندیشه پیچان بخفت