شب تیره ز اندیشه پیچان بخفت

که از دادگر کس ندارد سپاس

درشتی کنم زین سخن ماه چند

که پیدا شود داد و مهر از گزند

همه شب دلش با ستم بود جفت

بدانگه که شب چادر مشک بوی

بدرید و بر چرخ بنمود روی