درشتی کنم زین سخن ماه چند

که بد شد ورا نام زان مایه کار

چنین گفت پس شاه یزدان شناس

که از دادگر کس ندارد سپاس

که پیدا شود داد و مهر از گزند

شب تیره ز اندیشه پیچان بخفت

همه شب دلش با ستم بود جفت