بسی بر جان فرخ آفرین کرد

وگرنه سر بتاب از پایمزدم

ازان شادی دل خسرو چنان شد

که گفتی پیر بود از سرجوان شد

که بادی جاودان ای پیش بین مرد

بدین امید میبودند آن روز

که تا ناگه فرو شد گیتی افروز