که تا ناگه فرو شد گیتی افروز

بسی بر جان فرخ آفرین کرد

که بادی جاودان ای پیش بین مرد

بدین امید میبودند آن روز

چو خورشید از فلک در باختر شد

همه دریای گردون پر گهر شد

شه زنگ از حبش لشکر برون کرد