چو نیل و دوده در قطران سرشته

شبی بود از سیاهی همچو انقاس

نشسته پاسبان بر منظر پاس

شبی در تیرگی از حد گذشته

شبی تاریک و فرخ زاد در خشم

سیه پوشیده همچون مردم چشم

چو فرخ زاد با شب همقبا شد