شبی تاریک و فرخ زاد در خشم

نشسته پاسبان بر منظر پاس

شبی در تیرگی از حد گذشته

چو نیل و دوده در قطران سرشته

سیه پوشیده همچون مردم چشم

چو فرخ زاد با شب همقبا شد

نه شب از وی نه وی از شب جدا شد