چو فرخ زاد با شب همقبا شد

چو نیل و دوده در قطران سرشته

شبی تاریک و فرخ زاد در خشم

سیه پوشیده همچون مردم چشم

نه شب از وی نه وی از شب جدا شد

چو فرخ شد برون از پیش هرمز

بتنها باز میگشت از پس دز