بزن میگفت آن مرد جفا گیش

بجایی روشنی دید از کناره

برهنه پای سوی روزنی شد

دو چشمش سوی مردی و زنی شد

که ای زن ناجوانمردی مکن بیش

بکین چون آب داده دشنه تو

ز بی آبی بخونم تشنه تو