که ای زن ناجوانمردی مکن بیش

برهنه پای سوی روزنی شد

دو چشمش سوی مردی و زنی شد

بزن میگفت آن مرد جفا گیش

بکین چون آب داده دشنه تو

ز بی آبی بخونم تشنه تو

چرا پاسخ بکام من نگویی