بکین چون آب داده دشنه تو

دو چشمش سوی مردی و زنی شد

بزن میگفت آن مرد جفا گیش

که ای زن ناجوانمردی مکن بیش

ز بی آبی بخونم تشنه تو

چرا پاسخ بکام من نگویی

چرا ناکام کام من نجویی