ز یک یک دست می دو رویه میشد

چو شکر، نی جوابش باز میداد

خرد بر سر فتاده دوش میزد

چودیگی کاسه می جوش میزد

بشش سه چار، دست انبویه میشد

پیاله کالبد را چون تهی کرد

هزاران کالبد را جان رهی کرد