هزاران کالبد را جان رهی کرد

ز یک یک دست می دو رویه میشد

بشش سه چار، دست انبویه میشد

پیاله کالبد را چون تهی کرد

ز بانگ دار و گیر نعره نوش

همه کشور چو دریا بود در جوش

سپهر پیر را بر روی عالم