زتف باده دل در پوست میتافت

چونور شمع و آواز نوا بود

همه مجلس پر از نور و صفا بود

ز فر شمع روی دوست میتافت

فروغ شمع و آواز ارم بود

بتی بس خوش می لعلش کرم بود

می تر بر تهی دستان همی زد