عجایب همدمی بود او دهان را

قلم استاده و انگشتان روان بود

چو نبضش دلبری آورد در دست

ز نبضش همچو نبض انگشت میجست

که دم خوردی و دم دادی جهان را

نه خلق از حلق فرسودن گرفتش

نه دم از باد پیمودن گرفتش