ز درد عشق جانش بر لب آمد

سر زلفش ز پی پس خیز کردی

قضا را بر دریچه بود کز راه

رخ گل دید چون خورشید و چون ماه

فرو شد روزش و دور شب آمد

سمن در حلقه سنبل فگنده

صبا مشگ ترش بر گل فگنده